Znowu pytania.

Opowiem teraz trochę o tym jak ja zapycham dziurę a ładniej – uzupełniam deficyty w moim JA, które powstały w okresie picia. Ale też przed nawrotem picia powstało trochę niedoborów, to między innymi było bardzo przyczyną nawrotu, ale bardzo pośrednią.

W zasadzie ten wątek powinien przynależeć do cyklu – DA SIE, ale jakoś te dociekania do szukania sensu w cyklu – PO CO. Zapewne pewne myśli się powtórzą, ale ciągle dostrzegam nowe elementy układanki.

Jak wypominałem w poście Zaczynamy odpowiadać – trzeba mieć przede wszystkim pieniądze. Zarobić, ale niekoniecznie – np. bogata żona lub tatuś, emerytura najlepiej mundurowa. Mieć gdzie mieszkać, co jeść, trochę relaksu, odpoczynku – to zresztą wszystko pieniądze., słowem podstawa. To na razie odpukać w większości dobyłem, pewne minimum. Sądzę jednak, że wbrew pozorom później większym problemem może stać się próba odpowiedzi na pytania o charakterze trochę, a nawet bardziej filozoficznym –

• Po co żyję?
• Jak być szczęśliwym?
• Jaka będzie moja przyszłość?
• A jaka Świata?
• Co mogę jeszcze dla siebie i innych zrobić?
• Itp. itd.

Osoby głęboko wierzące mają łatwiej, choć też zapewne miewają wątpliwości.

Inni mówią – żyję i nie piję dla żony, dzieci, rodziców. Niektórzy terapeuci mówią – robisz to dla siebie. A guzik prawda

• Golę się przede wszystkim dla siebie, ale też dla żony, córki, sąsiadów, przechodniów.

Takie pytania są szczególnie kiedy –

- dużo lat straconych, a wiek dojrzały

• po przerwaniu długiej abstynencji
• albo po bardzo dużych stratach – rodzina, więzienie, zdrowie, środki do przeżycia np hazard

Wtedy –

• już za późno, nie warto
• po co to wszystko
• wszystko stracone, spierd.....

Takie pytania pojawiają się również często u osób nieuzależnionych, starszych, na emeryturze, co nie znaczy, że nie stawia sobie ich młodzież. Proponowałem w poprzednim poście przeczytanie artykułu na ten temat. Jak nie spróbujemy odpowiedzieć to wiadomo – depresja i inne nieprzyjemności.

żródło - pixbay

Może łatwiej odpowiedzi szukać młodszym, oni mogą mieć problemy – typu jak wytrzymać bez picia do końca życia – jak tu żyć, jak żyć...

Powtarzam po raz kolejny – bez tych poszukiwań nie ma większych szans,

i dlatego warto szukać, dlatego też zajmuję się w osobnym wątku sferą duchową. Łączy się ona wg mnie z emocjami, choć to nie to samo, jak też z tzw inteligencją emocjonalną, o niej kiedy indziej. Oczywiście sztucznym jest podział na ciało, emocje, rozum i ducha.

Jak ciało głodne to emocje przyćmiewają rozum i na duchowe przeżycia małe, patrz → HALT. Jak się zakocham to nie mam apetytu, albo za duży, jak jestem mocny duchem to łatwiej mi z emocjami, niektórzy mędrcy duchowi mogą podobno długo nie jeść , podobno Ojciec Kolbe pomimo długiego cierpienia przed śmiercią głodową, wspierał towarzyszy niedoli, z piwnicy słychać było odgłosy pieśni religijnych. Dzisiaj oglądałem wywiad z ks. prof. Hellerem. Było pytanie skąd u niego taki spokój, opanowanie, dla mnie jasne – silny duchem.

W zdrowym ciele zdrowy duch!

Niby to wszystko wiem, a zdarza mi się zapominać i nie stosować – ale się staram.

W ogóle większość ludzi zastanawia się nad takimi zagadnieniami i nie zależy to od wykształcenia, pozycji społecznej, wieku /chociaż chyba mężczyźni częściej filozofują/.

Może tzw. inteligenci inaczej wyrażają owoce swoich przemyśleń, ale niekoniecznie mądrzej

O swoich pomysłach następnym razem.