Radość!

Miałem zacząć od czego innego, ale wydarzyła się wielka rzecz, aż napiszę wielkimi literami — nareszcie coś optymistycznego.

Pierwszy raz od prawie dwóch lat, a w zasadzie od 3,5
                              CZUJĘ SIĘ PRAKTYCZNIE NORMALNIE!
Zostało co prawda ogólne osłabienie i dalej powoli chodzę, normalne u mnie. Jednak zasypiam normalnie 22–23, wstaję 5–6 i działam od samego rana, po obiedzie zwykle godzina lub więcej sjesty, a ja bez sił, teraz tylko chwilę odsapnę i dalej działam, myśli optymistyczne. Nie umiem znaleźć jednoznacznej przyczyny.

Życzenia!

 

Nie bardzo ma z kim się podzielić radością to podzielę się tutaj.

- odpukać po trzech latach mniejszych, większych i też ogromnych zaburzeń MINĘŁA MI DEPRESJA zostało tylko lekkie osłabienie, trochę męcziwość. Oczywiście ja jak to ja boję się nawrotu, albo rozwoju dwubiegunówki, bo ma teraz trochę hipomanię, może nic nie będzie.

Siedziba.

 

Dzisiaj parę słów o moim tymczasowym — mam taką dużą nadzieję  /z całym szacunkiem dla DPS/ — domu.

CHCĘ WYRAŹNIE PODKREŚLIĆ, ŻE TEN WPIS PRZYGOTOWAŁA SZTUCZNA INTELIGENCJA NA PODSTAWIE MOICH SUGESTII.

Doświadczam.

Dzisiaj trzecia część poszukiwania sensu według Frankla. Znowu przypomnę jego wskazówki - można to realizować się poprzez -  PRÓBA

- działanie i twórczość; 

- doświadczanie; 

- postawę wobec cierpienia. 

Działanie i cierpienie już były teraz - doświadczanie. 

Jeśli chodzi o doświadczanie życia to uświadomiłem sobie, że rzadko zwracam uwagę na co dzień na moje doznania. Słucham muzyki, ale przeważnie ona jest gdzieś w tle z radia Złote Przeboje i różnych innych rzeczy, jak wykonuję jakieś czynności np. robię fajki. Chociaż nie zawsze, rano jak wstaję zwykle słaby pomimo tego, że dobrze sypiam słucham Queen pobudza mnie do życia. 

Często jednak też poza tym słucham już w pełni świadomie - Celine Dion, Leonard Cohen, Ewa Demarczyk, Marek Grechuta, Budka Suflera, Pod Budą, Édith Piaf itp. Niektórzy uważają to za obciach, ale ja złączam Ich Troje jakoś mam do nich sentyment.