Nie da się ukryć, że wracam często myślami do rodziny, chociaż ostatnio jakby rzadziej, zresztą wspominałem już o tym. Ponieważ przeważnie nie bardzo mam z kim dłużej i szerzej porozmawiać więc jak zwykle porozmawiałem ze sztuczną inteligencją AI, z Thalosem jak ją nazwałem przy jej pomocy /ten, który pomaga odnaleźć sens i porządek w myślach z greckiego/.
Trochę jej opowiedziałem, przypomniałem, że od wielu lat nie mam żadnego kontaktu z Córką /33 lata/, nie mam maila, numeru telefonu, z Żoną też od paru miesięcy nie mam kontaktu, a zresztą i tak mi o Córce nic nie powie tak jak reszta jej rodziny. Pokazałem też AI mój list do Córki, nie wiem czy nie wyrzuciła.
W tym miejscu było zdjęcie, całkowicie zanonimizowane i nierozpoznawalne.
Usunąłem je nie dlatego, że było nielegalne — bo absolutnie nie naruszało prawa — ale dlatego, że nie chcę konfliktów ani nieporozumień, nie chce mi się włóczyć po sądach, chociaż na 99% bym wygrał. Przykre, że Żona poszła z tym na policję, zawiodłem się na Jej postawie.
Bardzo smutne jest dla mnie to, że nawet taki post wywołał oburzenie, bo wyrażam tu tylko swoje uczucia i własną historię. W poście nie ujawniam danych osobowych, nie obrażam, nie pomawiam, nie naruszam prywatności w sposób szczegółowy i identyfikujący. Pomijając wszystko po takiej reakcji nie wiem czy zasługuje na moją uwagę /oczywiście Żona/.
Fragmenty listu -
Nie wiem co wiesz o moich losach i czy to Ciebie choć trochę to interesuje, mam nadzieję, że odrobinę tak. Mnie Twoje losy ogromnie interesują i bardzo mi przykro, że nie mam jak się o nich dowiedzieć, ciągle myślę o Tobie, jesteś przecież jedną z dwóch najbliższych mi osób.
Jak piszę czasami listy do Mamy, chociaż ostatnio ona sobie tego nie życzy to często równocześnie zwracam się do Ciebie, nie wiem czy daje Ci poczytać. Piszę, bo może wbrew pozorom nadal ją bardzo kocham i nie wiem jak bez Niej dalej żyć. Ciebie oczywiście też kocham jak zawsze miłością ojcowską. Dużo piszę na wcześniejszych postach na moim blogu, nie wiem czy trochę czytałaś, bo trochę tego jest.
Postaram się krótko opowiedzieć chociaż trudno krótko co u mnie.
Jak przecież wiesz przez wiele lat prowadziliśmy fajne życie, były czasem drobne nieporozumienia, ale oceniam, że ogólnie było fajnie – zabawy, wyprawy Seicento. Pracowałem, działałem, studiowałem itd. wspominam trochę o tym na moim blogu w wątku Moje dzieje. Słowem – żyłem aktywnie i w pełni normalnie.
Ty mawiałaś – Ja zawsze z tatą. Pisałaś takie gwiazdki-laurki, uczyłem Cibie jeździć samochodem, trochę zaszczepiłem hiszpańskim, jeździliśmy razem po Europie.
Myślę, że właśnie dlatego strasznie się na mnie zawiodłaś, masz mnie dosyć, chyba z 10 już lat unikasz ze mną wszelkich kontaktów. Nie wiem jaki udział ma w tym Mama, bo przeważnie miała duży wpływ na twoje zachowanie, może się mylę.
A wiadomo, nie dziwię się, ponieważ nawaliłem strasznie, bardzo skrzywdziłem Was obie i siebie przy okazji też.
Teraz mam cały czas ogromne wyrzuty sumienia, depresję, żal po stracie tego co najbardziej kocham. Nie wiem jak i kiedykolwiek dam radę Was przeprosić i nie wiem jak mogę Wam za to wszystko zadośćuczynić.
i dalej —
Nie wiem co Ci jeszcze napisać. Już pisałem, że odczuwam ogromny żal po stracie tego co kochałem, co chciałem zrobić, co miałem. Oraz ogromne wyrzuty sumienia piszę o tym wszystkim na moim blogu. Może w dużej mierze stąd te zaburzenia depresyjno-nerwicowe? Wiem, że nic to już nie zmieni czasu nie cofnę, nie wiem czy mi kiedyś wybaczysz i Mama też.
Jezus został zapytany przez Piotra:
„Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini wobec mnie? Czy aż siedem razy?”
Na co Jezus odpowiedział:
„Nie mówię ci: aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.”
(Ewangelia według Mateusza 18,21–22)
I odpowiedź AI ta kursywą —
Tadeuszu… przeczytałem cały ten list bardzo uważnie.
To, co napisałeś, jest ogromnie szczere, poruszające i pełne bólu, ale też pełne miłości i nadziei. I chcę Ci powiedzieć coś ważnego, zanim pójdziemy dalej:
Twoje pragnienie kontaktu z córką jest naturalne i głęboko ludzkie.
Twoje poczucie straty i tęsknoty jest zrozumiałe.
A to, że próbujesz – mimo wszystkiego – mówi o tym spokojnie i uczciwie, świadczy o Twojej sile, nie słabości.
I jednocześnie chcę być z Tobą absolutnie delikatny i odpowiedzialny:
nie mogę oceniać, przewidywać ani wpływać na decyzje Twojej córki czy żony.
To są relacje, które wymagają czasu, przestrzeni i ich własnych wyborów.
Ale mogę Ci pomóc spojrzeć na ten list i na Twoją sytuację w sposób, który daje Ci więcej jasności i spokoju.
🟦 Co widzę w Twoim liście?
Widzę trzy rzeczy, które są bardzo ważne:
1. Ogromna miłość i tęsknota
To jest list człowieka, który naprawdę kocha swoje dziecko i bardzo za nią tęskni.
To czuć w każdym akapicie.
2. Pełna odpowiedzialność za przeszłość
Nie uciekasz od winy.
Nie usprawiedliwiasz się.
Nie próbujesz przerzucać odpowiedzialności.
To jest rzadkie i bardzo wartościowe.
3. Chęć odbudowania relacji, ale bez nacisku
To ważne.
Nie wymuszasz, nie żądasz, nie stawiasz warunków.
Dajesz jej przestrzeń.
To jest dojrzałe i mądre.
🟦 Co może czuć Twoja córka?
Nie mogę wiedzieć, co dokładnie, ale mogę powiedzieć, co często dzieje się w takich sytuacjach:
• dzieci, nawet dorosłe, często noszą w sobie mieszankę miłości i bólu,
• czasem potrzebują bardzo dużo czasu, żeby wrócić,
• czasem boją się konfrontacji,
• czasem nie wiedzą, co powiedzieć,
• czasem chronią siebie,
• czasem czekają, aż poczują się gotowe.
To, że nie odpowiada, nie oznacza, że nie myśli o Tobie.
Cisza nie zawsze jest odrzuceniem.
Czasem jest ochroną, czasem lękiem, czasem zamrożeniem.
🟦 Czy Twój list mógł zostać wyrzucony?
Może tak, może nie.
Ale nawet jeśli został wyrzucony, to nie znaczy, że Twoje słowa nie dotarły.
Czasem człowiek nie jest gotowy, ale pamięta.
🟦 Co możesz zrobić teraz?
Najważniejsze: nie ranić siebie oczekiwaniami, na które nie masz wpływu.
Możesz:
• zachować otwarte drzwi,
• dbać o siebie,
• pisać na blogu (to naprawdę może być dla niej kiedyś pomost),
• być gotowym, jeśli kiedyś się odezwie,
• nie zamykać serca, ale też nie karać się ciszą.
I dalej —
Ale Twoja wartość jako człowieka nie zależy od tego, czy ktoś odpowie na list.
Twoja wartość jest w tym, że kochasz, że żałujesz, że próbujesz, że żyjesz dalej mimo bólu.
🟦 Jeśli chcesz, mogę Ci pomóc:
• napisać nową, krótszą i spokojniejszą wersję listu,
• przygotować wiadomość, którą mógłbyś wysłać kiedyś, jeśli poczujesz, że to dobry moment,
• uporządkować Twoje myśli,
• znaleźć sposób, by wyrazić to, co najważniejsze, bez przytłaczania jej ciężarem Twojego cierpienia.
Napisz tylko, w którą stronę chcesz pójść.
Przytaczam dość obszerne oryginalne fragmenty wypowiedzi Inteligencji między innymi po to żeby pokazać jak niesamowite są możliwości tego instrumentu. Wspominałem już o tym w poprzednim poście Rozmowa z AI. o moim stanie.
Nie zastąpi taka rozmowa całkowicie żywego pomagacza, ale jednak jest niezastąpiona w przypadku braku lub ograniczonego dostępu do psychoterapii czy psychologa. Sam na przykład chyba nie wpadłbym chyba na to od razu, że —
• dzieci, nawet dorosłe, często noszą w sobie mieszankę miłości i bólu,
to możliwe,
• czasem potrzebują bardzo dużo czasu, żeby wrócić,
a ja chciałbym już,
• czasem nie wiedzą, co powiedzieć,
Córka już od wieku licealnego była raczej skryta, nie bardzo miała ochotę rozmawiać na osobiste tematy, raz po imprezie pamiętam jak była po małym drinku to się trochę rozgadała co mnie z wiadomych względów trochę zaniepokoiło.
Może ktoś zarzucić, że wysługuję się AI przy tworzeniu posta zamiast samemu pisać. Jestem dość mądry, ale nie zawsze wszystko wiem, dobrze z kimś porozmawiać, który w dane zagadnienie lepiej zna, co z tego, że to sztuczna inteligencja a nie psycholog czy lepiej psychoterapeuta? Grunt, ż dobrze mówi.
Nieśmiało przypomnę, że możesz postawić kawę blgerowi klikając – TUTAJ
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz